خبر - مردمک

پنج چهره عمده ملی‌مذهبی در نامه‌ای سرگشاده به رهبر جمهوری اسلامی، از او خواسته‌اند که زندانیان سیاسی به ویژه افراد بیمار را به دلیل «مصالح کشور» و «شرایط خطیر کنونی» آزاد کند.

به گزارش وب‌سایت «میزان خبر» در این نامه که امروز ۲۹ اردیبهشت منتشر شده، آن‌ها نوشته‌اند: در چند سال گذشته برخوردهای تحدیدکننده‌ای با فعالان حوزه سیاست، فرهنگی، دانشجویی، کارگری، رسانه‌ای صورت گرفته که در یک سال گذشته تشدید شده است.

این نامه اعتراض‌آمیز سرگشاده با امضای احمد صدر حاج سیدجوادی، حسین شاه‌حسینی، اعظم طالقانی، محمد بسته‌نگار و نظام‌الدین قهاری از شخصیت‌های مهم سیاسی و ملی‌مذهبی در تاریخ ۲۷ اردیبهشت نوشته شده است.

آن‌ها نوشته‌اند که فشار‌ها بر فعالان سیاسی منجر شد که در مراسم خاک‌سپاری عزت‌الله سحابی، هاله سحابی دختر او کشته شود و اعتصاب غذای هدی صابر در رابطه با این موضوع، منجر به مرگ‌اش در زندان شود.

این پنج فعال ملی‌مذهبی، همچنین با اعتراض به بازداشت محمد توسلی، سعید مدنی، مسعود پدرام، علیرضا رجایی به دلیل فعالیت‌های سیاسی و فرهنگی، نسبت به وضعیت نرگس محمدی، فعال حقوق بشر ابراز نگرانی کرده‌اند.

به گفته آن‌ها، بر اساس «خبرهای موثق» حبس خانم محمدی در حالی که از بیماری فلج عضلانی رنج می‌برد و شرایط این زندانی را بحرانی‌ کرده و دو فرزند خردسال او در غیبت مادر و پدرشان در شرایط خاص کودکانه به سر می‌برند.

در این نامه آمده که تقی رحمانی، همسر او، علی‌رغم فعالیت‌های مسالمت‌آمیز سیاسی، ۱۴ سال زندان را تحمل کرده و هم‌اکنون از روی اجبار خارج از ایران به سر می‌برد در حالی که هیچ‌وقت از قانون‌گرایی و اصلاح‌طلبی عدول نکرده است.

این شخصیت‌های سایسی از آیت‌الله علی خامنه‌ای خواسته‌اند که دستور مستقیم «آزادی کلیه شخصیت‌های زندانی به‌ویژه افراد بیمار باتوجه به مصالح کشور و جلوگیری از تهدید امنیت ملی و رعایت حقوق بشر و حقوق شهروندی آن‌ها» را صادر کند.

یکی از امضاکنندگان این نامه، احمد صدر حاج سیدجوادی عضو سابق شورای انقلاب اسلامی و وزیر دادگستری در دولت موقت مهدی بازرگان است که در دادگاه‌های پیش از انقلاب، وکالت شماری از فعالان برجسته سیاسی از جمله آیت‌الله خامنه‌ای را نیز برعهده داشته است.

این بنیان‌گذار نهضت ملی با ۹۵ سال سن، پش‌تر در بهمن ماه، در نامه‌ای سرگشاده با عنوان «گزارش یک عمر تلاش به ملت شریف ایران» به عنوان «یکی از افرادی که در تاسیس نظام و مدیریت انقلاب نقشی ایفا کرده‌» از آن‌ها پوزش خواسته بود.

در هشتم بهمن سال گذشته همچنین وبسایت‌های نزدیک به معترضان نامه‌ای از او منتشر کردند که به صورت محرمانه برای رهبر جمهوری اسلامی نوشته و خواستار محاکمه و طرح عدم کفایت سیاسی محمود احمدی‌نژاد شده بود.

این حقوق‌دان در خرداد سال گذشته نیز در نامه‌ای سرگشاده از مراجع تقلید شیعه خواست سکوت خود را در برابر «فوج مصیبت‌ها و مظالمی که در طی دوسال گذشته بر مردم و کسانی که به دلیل اعتراض به دولتی خودکامه و قانون‌گریز محبوس‌اند» بشکنند.

احمد صدر حاج سید‌جوادی در سال ۸۹ نامه‌ای سرگشاده به صادق آملی لاریجانی، رئیس قوه قضاییه نوشت و خواهان آزادی فوری زندانیان سیاسی، انحلال دادگاه انقلاب و رسیدگی به جرایم رئیس دولت دهم شد.

در ایران پس از انتخابات مناقشه‌برانگیز ریاست‌جمهوری سال ۸۸، شمار زیادی از روزنامه‌نگاران، فعالان سیاسی و اجتماعی و حقوق بشر بازداشت شده‌اند و نهادهای حقوق بشری بار‌ها نسبت به وضعیت آن‌ها وادامه بازداشت‌ها ابراز نگرانی کرده‌اند.

خبر - مردمک

مهدی خزعلی، وبلاگ‌نویس زندانی منتقد دولت که بیش از چهل روز است که اعتصاب غذا کرده، در نامه‌ای خطاب به مسوولان زندان اوین از آن‌ها خواسته است که در صورت مرگش، فقط پزشکان سازمان ملل بدنش را کالبدشکافی کنند.

آقای خزعلی که خود پزشک است، در نامه‌ای که امروز سوم اسفندماه وب‌سایت کلمه منتشر کرده، تاکید کرده که معاینات پزشکی قانونی زندان را قبول ندارد.

مهدی خزعلی روز دوشنبه ۱۹ دی ماه در خیابان بازداشت و به زندان اوین منتقل شده بود که پس از چند روز از سوی قوه قضائیه به ۱۴ سال حبس، ۱۰ سال تبعید و ۹۰ ضربه شلاق محکوم شد. پس از این محکومیت آقای خزعلی بازداشت خود را «غیرقانونی»‌ دانست و دست به اعتصاب غذا زد. 

او ۲۹ بهمن‌ماه در چهلمین روز از اعتصاب غذای خود با نارسایی قلبی مواجه و به بیمارستان طالقانی منتقل شد که پس از اقدامات پزشکی مانند نوار قلب، پزشکان دستور انتقال او به بیمارستان طالقانی و بستری شدن در سی‌سی‌یو را صادر کردند.

اما وب‌سایت کلمه، نزدیک به میرحسین موسوی خبر داد که نیروهای امنیتی ساعت ۲ بامداد همان شب مهدی خزعلی را بدون اجازه و موافقت پزشکان از بیمارستان طالقانی منتقل کرده‌اند.

در روزهای گذشته، عده زیادی از مخالفان حکومت ایران از او خواسته‌اند که دست از اعتصاب غذا بکشد.

آقای خزعلی اما در پاسخ به آن‌ها نوشت که «امروز و هر روز شاهد ذبح ارزش‌های انقلاب اسلامی هستیم و این نهال بیش از همیشه نیازمند ایثار و ازخود گذشتگی است.»

او از آن‌ها خواست که به جای این درخواست، از حکومت بخواهند به «حبس‌های غیرقانونی» او پایان دهد.

آقای خزعلی در نامه اخیر خود به مرگ هدی صابر، روزنامه‌نگار و فعال مذهبی و کالبد شکافی او برای بررسی علت مرگ اشاره کرد که به سرانجامی نرسید.

خردادماه امسال هدی صابر، فعال سیاسی ملی-مذهبی زندانی به دنبال اعتصاب غذا در زندان جان باخت.

هم‌بندان هدی صابر و مخالفان دولت ایران، حاکمیت را مسئول مرگ آقای صابر دانسته و اعلام کردند که او به دلیل عوارض ناشی از اعتصاب غذا دچار شوک قلبی شده و درگذشته است. مقامات ایرانی اما این موضوع را رد کرده‌اند.

مهدی خزعلی، پزشک، مدیر «انتشارات حیان» و بنیانگزار «موسسه فرهنگی انتشاراتی اباصالح»، است که پس از رویدادهای انتخابات جنجال‌برانگیز ریاست جمهوری دوره گذشته، به جمع معترضان و منتقدان دولت محمود احمدی‌نژاد پیوست.

ابوالقاسم خزعلی، پدر مهدی خزعلی و از اعضای مجلس خبرگان، درپی علنی شدن انتقادهای فرزندش از محمود احمدی‌نژاد از وی اعلام برائت کرد.

این منتقد دولت از زمان انتخابات ریاست جمهوری خرداد ۸۸ تاکنون به دلیل انتقاد از دولت و نامه به رهبر جمهوری اسلامی چندین بار بازداشت شده است.

مهدی خزعلی روز جمعه ۹ دی هم زمان با پایان مهلت ثبت‌نام داوطلبان نمایندگی انتخابات مجلس در گفت‌وگو با وبسایت فارسی «دویچه وله» تأکید کرده بود «قطعا ۱۲ اسفند، اولین انتخاباتی خواهد بود که پای هیچ صندوق
رأیی نخواهم رفت».

او گفته بود که در روز انتخابات مجلس «شهر احتمالا بوی مرده خواهد داد.»

خبر - مردمک

ابوالفضل قدیانی، عضو سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی که به دلیل وخامت وضعیت جسمی‌ در بیمارستان بستری است، اجازه ملاقات با خانواده خود را ندارد. همسر آقای قدیانی گفته است که مسئولیت جان او با «راس حاکمیت» است.

زهرا رحیمی در گفت‌وگویی با وب‌سایت جرس، ارگان منتقدان حکومت، گفته است که آقای قدیانی از دو روز پیش در بخش سی.سی.یو بیمارستان مدرس بستری است و ماموران بدون برگه ملاقات، اجازه دیدار نمی‌دهند.

به گفته او، با وجود وضعیت وخیم جسمی این عضو سازمان مجاهدین انقلاب، قاضی صلواتی وثیقه‌ای برای آزادی او از خانواده آقای قدیانی نپذیرفته و «به دروغ گفته‌اند خانواده عجز در تودیع وثیقه دارند.»

ابوالفضل قدیانی، زندانی سیاسی ۶۶ ساله در دی ماه سال ۸۸ در جریان بازداشت‌های گروهی پس از تظاهرات اعتراض‌آمیز روز عاشورا، به اتهام توهین به محمود احمدی‌نژاد زندانی شد.

با وجود اینکه حکم یک سال زندان خود را در اوین گذراند، اما بار دیگر به اتهام توهین به رهبری و تبلیغ علیه نظام در دادگاه بدوی به سه سال حبس محکوم شد.

این زندانی سیاسی با «غیرقانونی» شمردن این دادگاه در آن حضور نیافت و حکمی که برای او صادر شده نیز هنوز در دادگاه تجدید نظر به تائید نرسیده است.

آقای قدیانی به جز بیماری قلبی، به پرکاری تیرویید و ناراحتی پروستات هم مبتلا است و طی روزهای گذشته هم با کاهش وزن هم مواجه شده است.

به گفته خانم رحیمی، تحمل شرایط زندان برای او با مشکلات قلبی خطرناک است و در بیمارستان نیز «فضای ترس و وحشتی حاکم شده» که از پزشک تا نگهبان بیمارستان از ترس نمی‌توانند یک کار انسانی انجام دهند.

همسر این زندانی گفته است که به دادستانی نامه داده تا او را به بیمارستان پارس، جایی که پرونده پزشکی و پزشک معالج او حضور دارند، منتقل شود که تاکنون این اقدام صورت نگرفته است.

روز گذشته، خانواده شماری از زندانیان سیاسی از جمله ابولفضل قدیانی، مصطفی تاج‌زاده، مهدی خزعلی، و شیث امانی با ابراز نگرانی از وضعیت جسمی این افراد در زندان نسبت به ادامه این روند هشدار دادند.

آقای قدیانی تاکنون چندین بار در دوران حبس خود به بیمارستان منتقل شده است و یک‌بار تحت عمل جراحی قرار گرفته و دوران نقاهت خود را نیز در زندان گذرانده است.

او آذر امسال در نامه‌ای وضعیت کشور را «حاکمیت استبداد» دانست و خطاب به آیت‌الله خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی، گفت که «علاج کار نظام این است که از قدرت دست بکشید».ـ

این عضو شورای مرکزی سازمان مجاهدین، از جمله زندانیان سیاسی است که انتخابات مجلس نهم را تحریم کرده و خواستار آزادی میرحسین موسوی و مهدی کروبی شده است.

فشار بر زندانیان سیاسی از جمله موارد نقض حقوق بشر در ایران است که شورای حقوق بشر سازمان ملل، ببا تعیین احمد شهید به عنوان گزارشگر ویژه بررسی آن را در دستور کار قرار داده است.

خبر - مردمک

با نزدیک شدن به انتخابات مجلس نهم، موجی از دستگیری‌ها آغاز شده و طی روزهای گذشته گزارش‌ها از دستگیری شماری از فعالان سیاسی و وزنامه‌نگاران توسط مقام‌های امنیتی در ایران حکایت دارد.

در همین حال دادگاه انقلاب تهران برای جواد لاری، زندانی سیاسی ۵۶ ساله حکم اعدام صادر کرده است.

 بنابر گزارش رسانه‌های مخالف دولت، مهدی خزعلی پزشک و وبلاگ‌نویس منتقد دولت روز دوشنبه ۱۹ دی‌ماه برای پنجمین بار طی سه سال گذشته بازداشت شد.

این دستگیری به دنبال انتشار مطالبی در وبلاگ شخصی او درباره احمد جنتی، رئیس شورای نگهبان و خارج شدن این وبلاگ از دسترس، انجام گرفته است.

فرزند آقای خزعلی گفته است که  بازداشت او همراه با «اعمال خشونت و ضرب و شتم از سوی ماموران امنیتی در خیابان» همراه بوده است.

او در صفحه فیسبوک خود درباره چگونگی بازداشت پدرش، مهدی خزعلی نوشته است: «ماموران وزارت اطلاعات» در خیابان کارگر شمالی سر کوچه عبدی‌نژاد با برخوردهای «خشونت‌آمیز» موجب آسیب دیدگی دست راست، زانو و شکستگی دندان او شدند.

آقای خزعلی، پزشک، مدیر انتشارات حیان و موسس موسسه فرهنگی انتشاراتی اباصالح، است که پس از رویدادهای انتخابات ریاست جمهوری دوره دهم، هفتم تیرماه سال ۱۳۸۸ به دلیل اعتراض به نتیجه انتخابات جنجالی ریاست جمهوری بازداشت شده بود. 

این پزشک وبلاگ‌نویس، در همان ماه با سپردن ۲۰ میلیون تومان وثیقه از زندان آزاد شد اما در طول سه سال گذشته او را چندین بار دیگر بازداشت کردند.

مهدی خزعلی برخلاف پدرش، ابوالقاسم خزعلی که حامی سرسخت آقای احمدی‌نژاد است، از جمله مخالفان دولت است و از زمان دولت نهم، انتقاد‌های بسیاری علیه دولتمردان و رهبر جمهوری اسلامی مطرح کرده است.

ابوالقاسم خزعلی، پدر مهدی خزعلی و از اعضای مجلس خبرگان، درپی علنی شدن انتقادهای فرزندش از محمود احمدی‌نژاد از وی اعلام برائت کرده بود.

صدور مجدد حکم اعدام برای زندانی سیاسی ۵۶ ساله

در همین حال گزارش‌ها حاکی‌ است که شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران مجددا برای جواد لاری، زندانی سیاسی ۵۶ ساله، حکم اعدام صادر کرده است.

پرونده او پیشتر، به دنبال نقض رای اعدام این فعال سیاسی از سوی شعبه ۳۲ دیوان عالی،  به شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب ارجاع داده شد.

با این حال یک بار دیگر قاضی «صلواتی» که مسئولیت رسیدگی به این پرونده را به عهده داشت و او را به اتهام «محاربه» و «فساد فیالارض» به اعدام محکوم کرده بود، برای دومین بار به صورت «اصراری» حکم اعدام را برای این زندانی سیاسی صادر کرد.

جواد لاری روز ۲۵ شهریور ۱۳۸۸ از سوی ماموران وزارت اطلاعات در محل کارش بازداشت شد.

او پیش از این و در دهه شصت به مدت ۳ سال به اتهام  «ارتباط با سازمان مجاهدین خلق» در زندان بوده است.

بر اساس گزارش‌های منتشر شده «این زندانی سال ۱۳۸۷ پس از حضور در عراق برای «زیارت عتبات» به اردوگاه اشرف محل استقرار نیروهای سازمان مجاهدین خلق، رفته تا با دوستان زمان جوانی‌ خود دیدار کند. دیداری که با ممانعت پلیس عراق ممکن نشد و او به ایران بازگشته است».

دستگیری فعلان ملی مذهبی

گزارش‌های منتشر شده دیگر از بازداشت سعید مدنی، جامعه‌شناس، روزنامه‌نگار و عضو شورای فعالان ملی مذهبی و انتقال او به زندان اوین حکایت دارد.

بنابر گزارش‌ها در همین روز احسان هوشمند، فعال ملی مذهبی و پژوهشگر مطالعات قومی نیز دستگیر شده است.

نیروهای امنیتی پس از آنکه آقای مدنی را شنبه شب ۱۷ دی‌ماه، بازداشت می‌کنند با مراجعه به منزل و محل کار او در دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، بخشی از وسایل شخصی او را با خود می‌بردند.

این پژوهشگر اجتماعی پیش از این و در جریان بازداشت گروهی ملی‌مذهبی‌ها در اسفند ۱۳۷۹ پس از تحمل پنج ماه حبس در سلول انفرادی، به ۷ ماه زندان محکوم شد اما با سپردن وثیقه ۲۰۰ میلیون تومانی آزاد شده بود.

در همین حال خانواده آقای هوشمند در توضیح چگونگی بازداشت او گفته‌اند که شش نفر که خود را مامور مبارزه با مواد مخدر معرفی کرده‌اند پس از تفتیش منزل و ضبط کامپیو‌تر آقای هوشمند، او را دستگیر و به مکان نامعلومی منتقل کرده‌اند.

آقای هوشمند پیش از این نیز در دی‌ماه ۸۸ و به دنبال اعتراضات گسترده مردمی به نتایج انتخابات دهم دستگیر شده بود.

او در سال‌های گذشته در عرصه مطبوعاتی هم فعالیت داشت و پژوهش‌های زیادی در
زمینه مسائل قومی، هویت ملی و آسیب‌های اجتماعی انجام داده است.

بازداشت دو عضو هیئت مدیره اتحاد آزاد کارگران ایران

بنا بر برخی گزراش‌ها شریف ساعدپناه و مظفر صالح‌نیا دو عضو هیئت مدیره تشکل اتحاد آزاد کارگران ایران هم از سوی ماموران امنیتی در شهر سنندج بازداشت شدند.

در همین حال «اتحادیه آزاد کارگران ایران» اعلام کرده که احکام قضائی شیث امانی و صدیق کریمی، دو عضو دیگر هیئت مدیره اتحادیه آزاد کارگران ایران نیز به جریان افتاده است.

این در حالی است که پیشتر اعلام شده بود که احکام این فعالان کارگری لغو شده است.

بازداشت یک روزنامه‌نگار

ماموران امنیتی در تهران، شامگاه دوشنبه ۱۹ دی‌ماه، با دستگیری فاطمه خردمند، روزنامه‌نگار، او را به بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل کردند.

مسعود لواسانی، روزنامه‌نگار و همسر خانم خردمند در تشریح چگونگی بازداشت خانم خردمند گفت: همسرم به مراسم تولد فرزند یکی از زندانیان سیاسی رفته بود که در بازگشت، افرادی خود را مامور دادستانی معرفی می‌کنند و پس از حضور در منزل و ضبط وسائل شخصی او را با خود به اوین بردند.

آقای لواسانی که خود با تحمل دو سال حبس شهریور ماه گذشته از زندان آزاد شده با انتقاد از نحوه بازداشت همسرش ادامه داد: قانون شهروندی که در دوران ریاست محمود هاشمی شاهرودی در قوه قضائیه ابلاغ شده تاکید دارد که چیزی با عنوان «بازداشت شبانه» وجود ندارد.

او با ابراز نگرانی از وضعیت فرزند خردسالش گفت: پسرم متین، پس از بازداشت من دچار اختلال تکلمی شد و در حال حاضر به «سندرم اوتیسم» مبتلاست و تنش‌های روحی می‌تواند وضعیت او را بد‌تر کند.

آقای لواسانی همچنین وضعیت جسمی همسرش را نامناسب توصیف کرد و گفت که او
با بیماری صرع دست به گریبان است و نگران است که محیط پرتنش زندان او را دچار تشنج کند. 

به گفته آقای لواسانی، خانم خردمند در حال حاضر ممنوع‌الملاقات است.

بازداشت گسترده فعالان سیاسی در حالی است که تنها چند روز به انتخابات مجلس نهم باقی مانده است و پیشتر تحلیگران یکی از ویژگی‌های ایام انتخابات در ایران را باز شدن نسبی فضا ارزیابی می‌کردند.

انتخابات مجلس نهم، که قرار است روز ۱۲ اسفند برگزار شود، نخستین انتخابات از زمان برگزاری انتخابات ریاست جمهوری دهم در ایران است که اعلام نتایج آن با اعتراضات گسترده  و دستگیری شمار زیادی از معترضان، فعالان سیاسی، مدنی و اجتماعی، روزنامه‌نگاران و حتی هنرمندان همراه شد.

گزارش - مردمک

برخی از فعالان سیاسی و مدنی زندانی که خواستار انتخابات «آزادانه و سالم» شده‌اند طبق گزارش منابع خبری مخالف دولت از دریافت امکانات و خدمات درمانی محروم هستند.

مسعود باستانی، مهدی محمودیان، عبدالله رمضان‌زاده و فیض‌الله عرب سرخی ازجمله ۳۶ زندانی سیاسی هستند که ۱۵ آبان سال جاری با نوشتن نامه‌ای به مقامات حکومت ایران مجلس هشتم را «فرمایشی» و آزادی رهبران مخالفان حکومت را ازجمله شرایط انتخابات مجلس نهم اعلام کرده‌اند.

وبسایت کلمه گزارش داده که مسعود باستانی، روزنامه‌نگار اصلاح‌طلب منتقد دولت، در زندان رجایی شهر کرج «چندین بار دچار لمسی بدن شده اما مسئولان زندان و دستگاه قضایی از اعزام وی به بیمارستان خودداری می‌کنند.

آقای باستانی۱۴ تیر ماه ۱۳۸۸ بازداشت و به اتهام «تبلیغ علیه نظام و اجتماع و تبانی برای ایجاد اغتشاش» به شش سال زندان محکوم شد.

براساس گزارش کلمه مهدی محمودیان، روزنامه‌نگار و عضو جبهه مشارکت که «دچار مشکلات قلبی است»، توسط «بازجویان سپاه» از زندان رجایی شهر کرج به بند دو الف زندان اوین منتقل شده است. گفته می‌شود بند دو الف زندان اوین متعلق به سپاه است.

طبق این گزارش آقای محمودیان مورد «ضرب و شتم با باتوم » و «فحاشی و توهین» قرار گرفته و بی‌هوش شده است.

آقای محمودیان ٢۶ شهریور ٨٨، در جریان اعتراضات به نتایج انتخابات ریاست جمهوری، بازداشت شد. او مدتی در زندان اوین بود و پس از آن به زندان رجایی شهر کرج منتقل شد. آقای محمودیان به اتهام اجتماع و تبانی علیه نظام به پنج سال حبس تعزیری محکوم شده است.

کلمه پیش از این گزارش داده بود که مهدی محمودیان «به علت شرایط زندان بخشی از ریه خود را از دست داده است» و به همین دلیل تحت مداواست.

آقای محمودیان اردی‌بهشت سال جاری با نوشتن نامه‌ای خطاب به آیت‌الله خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی، از «رواج تجاوز جنسی»،  «لواط»، «ایدز و هپاتیت» در زندان رجایی شهر کرج سخن گفته بود.

در گزارشی دیگر شورای هماهنگی اصلاح طلبان کرد، از «سردردهای شدید» عبدالله رمضانزاده، رئیس این شورا ابراز نگرانی کرده و از مقام‌های امنیتی و قضایی خواسته است او خارج از زندان مداوا شود.

عبدالله رمضان‌زاده، قائم مقام حزب مشارکت ایران اسلامی و سخنگوی دولت محمد خاتمی، پس از انتخابات ریاست جمهوری خرداد ۱۳۸۸ بازداشت و به پنج سال زندان محکوم شد.

هم چنین گزارش شده است که فیض‌الله عرب‌سرخی، عضو سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی ایران، که پس از انتخابات ریاست جمهوری دوره گذاشته بازداشت شد دچار «دردهای شدید مفصل و استخوان و دندان درد» است.

اما مسئولان زندان امکان هر گونه اقدامی برای درمان پزشکی خارج از زندان را از آقای عرب سرخی سلب کرده‌اند.

آقای عرب سرخی و آقای رمضان‌زاده به همراه چند زندانی سیاسی دیگر مرداد سال ۸۹ در نامه‌ای به مقام‌های قضائی ایران نسبت به «مداخله» برخی نیروهای نظامی و اطلاعاتی در حمایت از نامزدی محمود احمدی‌نژاد و «جلوگیری از پیروزی نامزدهای دیگر» در انتخابات ریاست جمهوری دوره دهم شکایت کردند.

خبر - مردمک

فاطمه الوندی، مادر مهدی محمودیان از زندانیان سیاسی، پس از انجام آخرین مصاحبه در مورد وضعیت فرزند خود بازداشت شد.

آقای محمودیان در زندان رجایی شهر به سر می‌برد و مادر او در مصاحبه تازه‌ای در مورد وضعیتش گفته بود نیاز به مرخصی و استراحت دارد، چراکه شرایط خوبی ندارد.

مهدی محمودیان عضو جبهه مشارکت است. او ۲۵ شهریور ماه بازداشت شد، مدتی را در زندان اوین گذراند و سپس به زندان رجایی‌شهر کرج انتقال داده شد.

آقای محمودیان به اتهام «اجتماع و تبانی علیه نظام» به  پنج سال حبس تعزیری محکوم شده است.
این زندانی سیاسی از جمله کسانی بود که با نوشتن نامه‌هایی از داخل زندان از وضعیت آن انتقاد کرد. او در این نامه‌های از جمله به «تجاوزهای مکرر» در زندان اشاره کرد.

به گزارش وب‌سایت کلمه، نزدیک به میرحسین موسوی، خانواده زندانیان سیاسی دو هفته است که در برابر دادستانی تهران تجمع کرده‌اند تا اعتراض خود را به «عدم رعایت حقوق شهروندی زندانیان سیاسی» نشان دهند.

به نوشته همین وب‌سایت مهدی محمودیان «به علت شرایط زندان بخشی از ریه خود را از دست داده است» و به همین دلیل تحت مداواست.

مادر آقای محمودیان به همین دلیل خواسته بود تا این زندانی دوره نقاهت را در خانه خود بگذراند.

ویدیویی از یکی از کاربران شبکه مجازی یوتیوب منتشر شده است که حیاط زندان رجایی شهر کرج را نشان می‌دهد و شخصیت‌هایی چون احمد زیدآبادی٬ مجید توکلی٬ مسعود باستانی٬ رضا رفیعی٬ عیسی سحرخیز٬ مهدی محمودیان٬ داوود سلیمانی و رسول بداقی در آن تشخیص داده شده‌اند.

خبر - مردمک

دادگاه انقلاب کرمان پروین مخترع، مادر کوهیار گودرزی، فعال حقوق بشر را به تحمل ۲۳ ماه حبس تعزیری محکوم کرده است.

کمیته گزارشگران حقوق بشر که این خبر را منتشر کرده به نقل از نزدیکان خانم مخترع نوشته که این حکم، در روزهای گذشته صادر شده اما هنوز به او ابلاغ نشده است.

خانم مخترع حدود پنج ماه پیش، یک روز پس از بازداشت پسرش، در منزل خود در کرمان بازداشت و به زندان کرمان برده شد.

دادگاهی که برای او تشکیل شد او را به «تبلیغ علیه نظام» و «توهین به شهدا» و «توهین به رهبری» محکوم کرد. خانم مخترع در جریان محاکمه خود از داشتن وکیل محروم بوده و مأموران امنیتی به او گفته‌اند که نیازی به حضور وکیل در دادگاه نیست.

در حال حاضر دادگاه پرونده اتهام «توهین به رهبری» را به دادگستری استان کرمان ارجاع داده و خانم مخترع بار دیگر باید در این باره محاکمه شود.

خانواده او گفته‌اند که خانم مخترع در طول مدتی که در زندان به سر می‌برده با مشکلات زیادی از جمله عدم دسترسی به مواد غذایی، میوه و سبزیجات مواجه بوده است.

فرزند او کوهیار گودرزی، فعال حقوق بشر و دانشجوی اخراجی دانشکده مهندسی هوافضای دانشگاه صنعتی شریف است که آذر ماه سال ۸۸، هنگامی که برای شرکت در مراسم خاکسپاری آیت‌الله حسینعلی منتظری، مرجع تقلید شیعه، عازم قم بود بازداشت شده بود.

این وبلاگ‌نویس و عضو کمیته گزارشگران حقوق بشر، پس از گذراندن دوره محکومیت یک ساله خود، روز ۲۳ آذر ۸۹ از زندان رجایی شهر کرج آزاد و مجددا در مرداد ماه ۱۳۹۰ بازداشت شد.

کوهیار گودرزی در هفته‌های گذشته به «تبلیغ علیه نظام» و «اجتماع و تبانی علیه نظام» متهم شد و در  بند ۲۰۹ زندان اوین در انتظار تشکیل جلسه دادگاه به سر می‌برد.

یک روز پس از بازداشت کوهیار، مادر او در منزل بازداشت شد. ماموران هنگام بازداشت به خانم مخترع گفته بودند که «دستگیرت می‌کنیم تا نتوانی کوهیار را آزاد کنی». او این موضوع را در یک تماس تلفنی به دوستان خود گفته بود.

پروین مخترع، مادر کوهیار، پیش از بازداشت گفته بود که به خاطر مصاحبه‌هایی که در زمان زندانی بودن پسرش انجام داده «اتهام‌های توهین به رهبری، تبلیغ علیه نظام و اقدام بر ضد امنیت ملی به وی تفهیم شده است.»

بر اساس گزارش‌ها، چندی پیش قاضی پرونده با ارسال پیامی به خانم مخترع، از او خواسته بود با نوشتن «ندامت‌نامه»، از اعمال خود ابراز پشیمانی کند تا او حکم سبک‌تر شود.

اما او گفته بود که هرگز حاضر به نوشتن «ندامت‌نامه» نیست و از حق قانونی خود برای دفاع از فرزندش نمی‌گذرد.

بسیاری از فعالان حقوق بشر و نهادهای بین‌المللی از جمله کمپین بین‌المللی حقوق‌بشر در ایران و سازمان عفو بین‌الملل نسبت به وضعیت زندانیان سیاسی ایران همچون، وضعیت کوهیار گودرزی که در بازداشت به سر می‌برد و به وکیل دسترسی ندارد و مادر او، پروین مخترع ابراز نگرانی کرده‌اند.

گزارش - نعیمه دوستدار

علی عبدی، یک فعال اجتماعی که در حال حاضر در آمریکاست، کمپین ۹۹ را راه انداخته است که در قالب آن، معترضان وال‌استریت برای فعالان سیاسی و مدنی که در ایران زندانی‌اند، پیام می‌فرستند.

«ایده ساده است. قرار است با ۹۹ نفر از افرادی که در جنبش وال‌استریت در سراسر دنیا حضور دارند صحبت کنیم. روایت هر نفر از چرایی حضورش در این اعتراض را می‌شنویم. سپس برای او روایت یک زندانی سیاسی در ایران را بازگو می‌کنیم. بعد از این گفت و شنود، از او می‌خواهیم که پیامی ‌برای آن زندانی بفرستد و پوستری برایش طراحی کند.» علی عبدی ایده کمپین ۹۹ را این‌طور معرفی کرده است.

این فعال اجتماعی پیش از این نیز «کمپین حمایت از خانواده ‌های سیاسی» را با شعار «خانواده مرا آزاد کنید» راه انداخته است. در این کمپین از شهروندان ایرانی دعوت شده یکی از زندانیان سیاسی را به عنوان عضوی از خانواده خود در نظر بگیرند و آهسته و پیوسته برای آزادی‌اش تلاش کنند. از آن ایده ساده در فضای مجازی استقبال شد.

حالا کمپین ۹۹ می‌خواهد روی پیوند فعالان سیاسی و مدنی و روزنامه‌نگاران زندانی در ایران با اعتراض‌های وال‌استریت دست بگذارد.

در جریان اعتراض‌های وال‌استریت، معترضان گفته‌اند که یک درصد از جامعه آمریکا برای آن ۹۹ درصد دیگر تصمیم می‌گیرد و از آنان برخوردار‌تر است. به این ترتیب عدد ۹۹، به نمادی از این اعتراض‌ها تبدیل شده است.

کمپین ۹۹ یک وب‌سایت هم دارد که این روایت‌ها را همراه با عکس معترضان و پوستری که طراحی کرده‌اند منتشر می‌کند. علاوه بر آن، صفحه‌ای در فیس‌بوک با همین نام این فعالیت‌ها را پوشش می‌دهد و کاربران آنلاین هم می‌توانند با انتشار و به اشتراک گذاشتن این روایت ‌ها، با آن همراهی کنند.

تعدادی از ایرانی‌ها هم در نقاط دیگر دنیا به این کمپین کمک می‌کنند. قرار است با کمک آن‌ها در استانبول، پاریس، لندن، اسلو و... هم معترضانی که از وال‌استریت الهام گرفته‌اند روایتی را از زندگی یک زندانی سیاسی ایرانی بشنوند و پوسترش را طراحی کنند.

کمپین ۹۹ امیدوار است تعداد این شهر‌ها به ۲۰ برسد تا به زنجیره‌ای نمادین در دنیا تبدیل شود. ممکن است بعد‌ها کتابی از این روایت‌ها منتشر شود یا نمایشگاهی از این کمپین شکل بگیرد.

بده‌بستان جنبش‌ها

جرقه کمپین ۹۹ زمانی زده شد که معترضان آمریکایی با شعار «وال‌استریت را اشغال کنید» در پارک زوکاتی جمع شدند و تجمعشان هفته‌ها ادامه پیدا کرد.

پیام وال استریتی‌ها خیلی زود به شهرهای دیگر آمریکا و پایتخت‌های عمده دنیا رسید و در لندن و ادینبورگ هم تجمع‌های مشابهی آغاز شد.

آن روز‌ها علی عبدی، دانشجوی دکترای انسان‌شناسی دانشگاه یل، در بیمارستان بستری بود. فرصت نقاهت باعث شد بیشتر فکر کند و به این نتیجه برسد که می‌شود از این جنبش جهانی، به نفع جنبش سبز و زندانیان سیاسی ایران استفاده کرد: همان‌طور که جنبش سبز الهام‌بخش بهار عرب شد و بهار عرب، وال‌استریت را ایجاد کرد، حالا هم وال‌استریت می‌تواند فضایی فراهم کند که دنیا جنبش سبز را بهتر بشناسد. بده بستان بین جنبش‌های اجتماعی همیشه وجود دارد.

تاکنون ۱۳ روایت از این مجموعه که قرار است به ۹۹ برسد، منتشر شده است. روایت معترضان وال‌استریت، ساده و از جنس زندگی است. آن‌ها این فرصت را پیدا کرده‌اند که چند دقیقه‌ای درباره خودشان و هدفشان حرف بزنند. این روایت کلیشه‌ای نیست؛ بلکه شبیه زندگی خود آن آدم است.

آماندا، یکی از این معترضان است که داستانش را این‌طور روایت کرده: من این‌جا هستم چون با بسیاری از مسأله‌های سیاسی و اقتصادی که در کشور جریان دارد موافق نیستم. مثلا اختلاف بسیار زیاد بین ثروتمندان و فقرا، بدهی‌های دانشجویی و نداشتن تضمین برای کار، بعد از فارغ‌التحصیلی. من با جنگ آمریکا علیه عراق هم مخالف‌ام و فکر می‌کنم اگر آن جنگ را پایان بدهیم، با پولی که عایدمان می‌شود می‌توانیم هزینه برنامه‌های اجتماعی کشور خودمان را تامین کنیم.

در مقابل، وال‌استریتی‌ها هم روایتی می‌شنوند از جنس زندگی و از رنج یک آدم دیگر که در قاره‌ای دور، پشت می‌له‌هاست. علی عبدی، این روایت ‌ها را با چاشنی‌هایی آمیخته است: زندگی روزمره را قاطی روایت می‌کنم. از آشناهای زندانی می‌پرسم که سرگرمی‌اش چیست، خصوصیت اخلاقی‌اش چیست، چه غذاهایی دوست دارد و چه خاطره‌ای از او دارند. این‌طوری روایت را انسانی‌تر می‌کنم.

چشم در چشم همدیگر

شنیدن این روایت‌ها در فضای پارک زوکاتی، حال و هوای دیگری دارد. آن‌جا که معترضان نفس در نفس همدیگر، هر روز روایتی می‌شنوند و در اجتماع کوچکشان رنج‌های انسانی را تقسیم می‌کنند؛ شنیدن داستان زندانیان سیاسی ایران، هم تسکین است هم تلنگر. ر

روایت کمپین ۹۹ از علی‌اکبر محمدزاده، فعال دانشجویی که در زندان است، این بوده: «شطرنج، موسیقی، کتاب‌خوانی و نویسندگی از علاقه‌های زندگی اوست. او وبلاگ نیز می‌نویسد. در یکی از پست‌های وبلاگش با عنوان "لحظه مکث"  نوشته است: زندگی سخت و در عین حال ساده است. وقتی پول ناچیزی در جیبت مانده و یک پاکت سیگار آشغال می‌گیری، یک روز را گرسنه سپری می‌کنی و با پای پیاده به خانه برمی‌گردی، لذتی به معنای تام به وجود می‌آید. لذتی که مزه‌اش با گذشت چندین سال بر دهان می‌ماند. مگر یک شهروند ساده از زندگی‌اش برای خود چه برجای می‌گذارد؟ کوچک بودن و کوچک ماندن، آزادی به ارمغان می‌آورد، شاید!

آن‌هایی که تا این‌جا این روایت‌ها را شنیده‌اند، تحت تاثیر سادگی این روایت‌ها، پیچیدگی شخصیت زندانی، درد‌ها و دغدغه‌های او قرار گرفته‌اند و این تاثر را در پوستری که برای آن زندانی طراحی کرده‌اند یا در جمله‌هایی که خطاب به او گفته‌اند نشان داده‌اند.

علی عبدی تعریف می‌کند که بعضی از آن‌ها با شنیدن روایتی که برایشان نقل شده، گریه کرده‌اند: شیوه کار این است؛ من عکس زندانی را در دستم می‌گیرم. بعد از شنیدن روایت، آن نفر مقابل باید به عکس نگاه کند و شروع کند به صحبت. به آن‌ها می‌گویم که این زندانی بعد‌ها این حرف‌ها را خواهد خواند و خواهد شنید. تو در این لحظه تاریخی، پیامی‌ را از پارک زوکاتی برای ایران می‌فرستی. بعد، آن فرد از دلش صحبت می‌کند.

علی می‌گوید این ماجراها، احساسات معترضان وال‌استریت را هم بر می‌انگیزد: گاهی چندین بار کنترلشان را از دست داده‌اند و گریه کرده‌اند. ما همدیگر را بغل کرده‌ایم. این گریه‌ها از سر احترام به آن آدم است. ممکن است حس کند دردی که او می‌کشد، با درد آن زندانی قابل قیاس نیست. اما پیوندی بین انسان‌ها هست که به خاطر آن درد مشترک، فرد حس می‌کند انگار دارد با خودش حرف می‌زند. طبیعت درد انسان‌ها با هم تفاوتی ندارد.

«شنیدن تجربه تو... این کاری است که از دستم بر می‌آید»

در پیام‌هایی که معترضان وال‌استریت برای زندانی‌های مدنی و سیاسی ایران داده‌اند، بسیاری از آن‌ها از شنیدن روایت زندگی این زندانی‌ها متعجب شده‌اند. بعضی‌ها احساس همدلی و اشتراک کرده‌اند و در ‌‌نهایت، همه تلاش کرده‌اند تا در پیامشان روح امید، مبارزه و ادامه دادن راه را حفظ کنند.

پال، معترضی که روایت شبنم مددزاده فعال دانشجویی را شنیده، خطاب به او گفته است: سلام شبنم! من الان داستان تو را شنیدم. من در نیویورک هستم و علیه تعدی دولت اعتراض می‌کنم. استقامت تو، کرامت تو، شرافت تو، اینکه برای حق همکلاسی‌هایت ایستادی، اینکه برای آن‌چه که به آن باور داری ایستادی، حتما قهرمانانه بوده است. ما همه پشت میله‌های آهنی، زندانی نیستیم اما به نظر می‌رسد که ما هم جایی برای رفتن نداریم. شاید از این نظر وضعیت ما شبیه باشد. تغییرات یک‌دفعه اتفاق نمی‌افتد. اما من به تو قول می‌دهم که تو فراموش نخواهی شد.

دنی هم یکی دیگر از معترضان است که خطاب به پیمان عارف، فعال دانشجویی زندانی در ایران گفته است: بجنگ! بجنگ و بدان که از دل این جنگیدن اتفاق خوشی متولد خواهد شد! و بدان که آن چیزی که ما امروز برای آن مبارزه می‌کنیم می‌تواند به دست‌آوردهای باورنکردنی بینجامد.

حمد، معترض دیگری است که خطاب به هیوا بوتیمار، زندانی کُرد، چند جمله‌ای گفته است: هیوا! تو حقیقت را گفته‌ای. تو مواد مخدر پخش نکرده‌ای. اسلحه حمل نکرده‌ای. کسی را نکشته‌ای. دزدی نکرده‌ای... پس چرا دولت، تو را این طور به زندان انداخته است؟ خداوند با قدرت خودش از تو مراقبت می‌کند.

شماری دیگر از این پیام‌ها را می‌توانید در گزارش تصویری مردمک ببینید.

«به هدف رسیده است»

تا همین‌جا هم علی عبدی معتقد است هدف اصلی کمپین تامین شده؛ اینکه آگاهی عمومی ‌دنیا از جنبش مردم ایران بالا برود و زندانیان سیاسی ایران را بشناسند. اما این تمام هدف نیست.

او می‌گوید: کمپین ۹۹ این فرصت را فراهم کرده که ایرانی‌ها هم وال‌استریت را بشناسند و با درد مردمی‌ که این جنبش را راه انداخته‌اند آشنا شوند. پیامش برای مردم ایران شاید این باشد که نمی‌شود به هیچ سیستمی ‌به‌عنوان مدینه فاضله نگاه کرد و مردم ایران که به خاطر استبداد از جریان‌های اصلی دنیا حذف شده‌اند باید دنبال جایگزین‌های بهتری بگردند.

آقای عبدی در حال می‌گوید: از این‌ها مهم‌تر این‌که این کمپین کمک می‌کند تا امکان مصادره وال‌استریت از طرف حکومت ایران گرفته شود. وقتی وال‌استریتی‌ها عکس زندانی‌های سیاسی ایران را در دست بگیرند، حکومت ایران دیگر نمی‌تواند این جنبش را به خود و به بیداری اسلامی ‌ربط بدهد. کمپین ۹۹ می‌خواهد توجه جهانی را به سمت جنبش مردم ایران جلب کند و دوربین‌ها را به سمت آن‌ها برگرداند.